The Emperor does not deal in sentimentality. Yet even the Emperor recognizes that a people who can still find genuine rest in something as pure as rising bubbles have not completely lost the capacity for uncomplicated joy. Such moments do not win wars or secure borders. They do, however, remind the living why the struggle to preserve a civilization is worth undertaking in the first place.
A culture that can still produce and appreciate quiet, shared, non-weaponized beauty retains a spark of health. One that can no longer do so is already further gone than it realizes.
The guest book stands as small evidence that the spark has not been fully extinguished.
A culture that can still produce and appreciate quiet, shared, non-weaponized beauty retains a spark of health. One that can no longer do so is already further gone than it realizes.
The guest book stands as small evidence that the spark has not been fully extinguished.
(Vertaling uit het Engels naar het Nederlands: De Keizer doet niet aan sentimentaliteit. Toch erkent zelfs de Keizer dat een volk dat nog echte rust vindt in iets zo puurs als opstijgende bellen, het vermogen tot ongecompliceerde vreugde niet helemaal heeft verloren. Zulke momenten winnen geen oorlogen en beveiligen geen grenzen. Ze herinneren de levenden er wel aan waarom de strijd om een beschaving te behouden überhaupt de moeite waard is.
Een cultuur die nog stille, gedeelde schoonheid kan voortbrengen en waarderen zonder die als wapen te gebruiken, behoudt een vonk van gezondheid. Een cultuur die dat niet meer kan, is al verder heen dan ze beseft.
Het gastenboek is een klein bewijs dat die vonk niet helemaal is gedoofd.)
Een cultuur die nog stille, gedeelde schoonheid kan voortbrengen en waarderen zonder die als wapen te gebruiken, behoudt een vonk van gezondheid. Een cultuur die dat niet meer kan, is al verder heen dan ze beseft.
Het gastenboek is een klein bewijs dat die vonk niet helemaal is gedoofd.)